Terwijl ik op de grond lag en de klappen maar bleven komen, hield ik mijn adem in; ik dacht dat mijn rug niet meer op en neer zou gaan en dat ze zouden denken dat ik dood was of bewusteloos. Net toen mijn longen in brand leken te staan en ik lucht nodig had, verscheen mijn negen maanden oude dochters gezicht voor me en kwam er een kalmte over me.

Toen was er een heel klein moment van totale duisternis en toen merkte ik dat ik omhoog liep door een oude stenen en aardse tunnel met aan het eind een helder wit licht. Voordat ik bij het licht was, veranderden de stenen en aarde in de hemel met alle sterren.

Ik kende meteen al hun namen en doel en het leek alsof ze levende wezens waren met een reden om geschapen te zijn. Van één in het bijzonder werd me verteld dat het mijn geboortester was. Alles was binnen een hartslag en toch leek het alsof de tijd had stilgestaan.

Je wist alles tegelijk en toch ook apart. Er liep de hele weg een engel aan mijn rechterzijde mee en mij werd verteld dat hij mijn beschermengel was. Ik zag mijn hele leven alsof ik naar een film keek. Er was een onzichtbare grens die je niet kon zien, maar je begreep dat je die niet mocht overschrijden of anders niet mocht vertrekken.

Paarden en honden waren samen aan het spelen en toen ze stopten, leken ze een gat door me heen te staren en gingen toen weer verder met spelen. Er werd mij verteld dat ze aan het kijken waren of ik de persoon was waar ze op wachtten en die ze hadden liefgehad toen ze op aarde waren.

Toen zag ik baby’s zover het oog reikte en nog meer. Het waren ‘onze kostbare abortusbaby’s’ zei de engel. Maar toen ik hem vertelde dat ze allemaal verschillende leeftijden hadden, vertelde hij me dat je geen baby blijft maar zult groeien tot ongeveer vierendertig of zesendertig.

Mij werd verteld dat ik het woord in me moest krijgen terwijl ik op aarde was, omdat ik God niet kon benaderen in de grote Troonzaal totdat ik een bepaald kennisniveau had bereikt. Ik kon het daar leren, maar het zou mijn reis vertragen. Er gingen mensen omhoog naar een groep bomen. De bladeren leken op magnoliabladeren, maar ze waren ongeveer een meter lang en slanker. Ze pakten een tak in hun armen en ademden lang en diep. Ze ‘roken de bladeren voor de genezing van de naties’. Ik vroeg wat dat betekende en de engel zei toen dat ik het moest opzoeken en glimlachte toen ik hem vertelde dat mijn moeder me dat altijd vertelde als ik vroeg hoe ik bepaalde woorden moest spellen en hij zei: ‘Ik weet het’.

Toen gebaarde de engel dat ik naar binnen moest gaan en er kwam een intens verdriet over me heen, dat zo anders was dan de totale vrede die ik voelde. De gevoelens waren extreem intens en definitief. Ik vertelde hem dat ik niet naar binnen kon gaan. Hij kon niet begrijpen waarom ik niet naar binnen wilde, want hij bleef maar zeggen dat je niet begrijpt dat je naar binnen MOET. Ik vertelde hem toen dat als ik naar binnen zou gaan mijn baby’s de Heer nooit zouden kennen en toen deed de engel alsof hij naar iemand anders luisterde die ik niet kon horen. Hij glimlachte naar me en zei dat ik terug mocht gaan als ik dat wilde. Het volgende dat ik wist was dat ik weer op de grond lag met de pijn en de klappen. Er was een engel die me beschermde en die zo enorm groot was dat ik zo groot was als een tweejarige vergeleken met een man van een meter tachtig die boven me zweefde. Hij zei dat zijn naam Kanon was en dat ik stil moest zijn en hij begon op de achterkant van mijn nek te blazen en ik begon het warm te krijgen.

Verder lezen (Bron)