Dat had ik nog nooit meegemaakt. Het maakte me bewust van hoe levend alles is.
God is in elke vezel van het universum. Hij is overal en weet alles. Hij is geen persoon zoals sommigen misschien denken. God is een energie.
Ik kan dit niet allemaal typen, hoewel ik weet waar ik het over heb, maar ik weet niet zeker hoe ik het moet verwoorden zodat mensen het begrijpen.
Ik begrijp het alleen omdat ik het heb meegemaakt.
Maar toen werd me verteld dat als ik weer bij bewustzijn zou komen, ik alles zou vergeten wat ik zojuist had gehoord. ‘Laat me één ding onthouden,’ smeekte ik. Je zult je herinneren dat dit gesprek heeft plaatsgevonden, maar je zult je niet herinneren wat je hebt geleerd tot de tijd rijp is,’ werd me verteld.
Toen ik weer volledig bij bewustzijn kwam, was ik me er tot mijn grote teleurstelling erg van bewust dat mijn nieuwe kennis versluierd werd.
Maar ik was zo overweldigd door het idee dat God tot mij had gesproken en dat Hij mij als individu kende, dat de teleurstelling niet lang duurde.
De stem (God) was zo rustgevend, zo liefdevol; ik wist dat dit een tijd was om te leren.
Het eindigde met een vriendelijk, maar behoorlijk realistisch, Je zult wakker worden, je zult honderd procent in vorm zijn, je geest zal honderd procent gezond zijn zoals hij altijd al was,
maar als dit voorbij is, zul je *erg* ziek wakker worden. Misschien zal dit je ontmoedigen om het in de toekomst nog eens te proberen.
Alsjeblieft, ik smeek het je, je leven zal mooi zijn, dat beloof ik je.
Je hoeft je nergens zorgen over te maken, je zult niet dakloos op straat staan (ik was altijd bang dat ik de middelbare school niet zou afmaken of niet voor mezelf zou kunnen zorgen), dit is een belofte, van mij aan jou.
Vertrouw alsjeblieft op mij, ik beloof je dat ik je nooit zal laten vallen.
Ik heb geen woorden in mijn woordenschat om het gevoel dat me omringt te beschrijven.
Ik ging het licht in en toen was mijn grootvader bij me die mijn hand vasthield. Mijn grootvader was een paar jaar eerder gestorven en nu was ik bij hem en hield mijn hand vast. We praatten en onze monden bewogen niet. Ik voelde zijn energie, zijn liefde.
Ik herinner me dat ik met hem meeliep en voor God ging staan. Ik kon geen gezicht zien, alleen een licht dat zo helder was dat je naar beneden moest kijken. Ik hoorde hem tegen me zeggen dat het niet mijn tijd was en dat ik andere dingen te doen had voor de mensheid.
Ik wilde niet weg; ik smeekte om bij mijn opa te mogen blijven!
Met een flits van het meest intense witte licht stond ik voor de Bron.
Ik aarzel om mijn ervaring op dit punt uit te leggen, want het lijkt me dat dat deel van een NDE heel individueel en persoonlijk is.
Ik zal volstaan met te zeggen dat de Bron een geodetische bol was, die alles uitstraalde wat ik voelde, voelde, etc. en dat er andere entiteiten aanwezig waren.
(Een geodetische bol of geodetisch veelvlak is een veelvlak dat ongeveer bolvormig is en driehoeken als zijvlakken heeft, waarbij alle hoekpunten op een bol liggen.)geodetische bol of geodetisch veelvlak
Er werd me verteld dat ik me om moest draaien en moest kijken naar wat ik achterliet en waar ik naartoe ging, om een goede beslissing te kunnen nemen. Met andere woorden, is dit wat ik echt wilde, of wilde ik alleen maar dat er een einde kwam aan de pijn?
Omdat ik werk op de afdeling Anesthesie van een groot academisch ziekenhuis, heb ik de gelegenheid om met artsen te praten over het leven na de dood of over de NDE.
Ik herinner hen eraan dat wanneer een patiënt ‘op hen’ afgaat, ze stiekem tot God bidden dat hij het leven weer in hun handen zal leggen en zodra dat gebeurt, keren ze terug naar hun verwaande houding dat ze het zelf hebben opgelost. Het irriteert me dat ze geacht worden intelligent te zijn, maar dat ze dit niet doorhebben.
In een gesprek met een Hindoeïstische arts uit Pakistan werd me ook verteld dat zelfs als een patiënt klinisch dood wordt verklaard, hij misschien niet echt dood is. Het argument hiervoor is dat de definitie van dood voortdurend verandert. Hoe fijner onze meetmethoden worden, hoe absoluter we worden in het definiëren van de dood. Persoonlijk,
Ik geef niet zoveel om de details van wat een BDE wel of niet is – ik had de ervaring, het veranderde mijn leven, einde verhaal. Het is echter mogelijk dat mensen met een BDE niet echt sterven, maar gewoon een ongelooflijk diepgaande ervaring hebben en dat is de moderne manier voor God om de boodschap door te geven.
Er is mij gesuggereerd dat we een parallel bestaan hebben. Ook dat kan ik niet uitsluiten. Het is ongemakkelijk om over na te denken, maar ik kan niet ontkennen dat het zo zou kunnen zijn. Ik ben erg geboeid door je onderzoek naar het geheugen. Ik vind het echt uitstekend. Bravo!!!! Ik wens je heel veel succes met je onderzoek. Ik ben blij dat je zo dapper bent en als onderzoeker zelf denk ik dat je er veel plezier aan moet beleven, naast kritiek en cynisme.
Ga alsjeblieft door met het goede werk. Tot slot wil ik jullie heel hartelijk bedanken dat ik mezelf mag uiten. Dit is de eerste keer dat ik iets van dit alles op papier heb gezet, de eerste keer dat ik meer dan een paar kleine details over het onderwerp heb gedeeld. Het betekent veel voor me. Door jullie bestaan voel ik me gewaardeerd. Ik heb de bevestiging niet echt nodig, maar het is toch fijn om te hebben. Bedankt!
Ik was niet langer Ray, mijn ego was opgelost maar op de een of andere manier was ik nog steeds Ray. Een Wezen van immens Licht en Liefde en Heiligheid, maar deze keer nam het Wezen me mee op een reis of een soort tournee die me opnieuw begeleidde. Het had me iets te laten zien.
Nu is dit heel moeilijk te beschrijven, maar tijd hield op te bestaan. Het had daar geen waarde… verleden en toekomst bestonden helemaal niet. Ik reisde in een intens, brandend nu.
Nu was alles. Ik was geen zelfstandig naamwoord (persoon, plaats of ding) meer, maar werd een werkwoord (een actie). Ik was Ray-ing in plaats van Ray. Dit is het beste wat ik kan doen om te beschrijven hoe geen-tijd is. Het is prachtig in zijn eigen intensiteit en brandende Nu-heid.
Op dit punt kreeg ik een enorme boodschap. Het Wezen vertelde me ‘Dit is wie je werkelijk bent’, terwijl het het Universum voor me opende. Ik kon het verschil niet zien tussen de oneindige sterrenstelsels en mezelf. Ik werd almachtig en alwetend – en toch was ik nog steeds Straal. Ik kan dit niet beter beschrijven dan dit, maar dit ‘verhaal’ voelt zo ontoereikend naast het echte werk.
Toen leidde het Wezen me en stelde me voor aan de meest Ongelooflijke Schoonheid en Liefde die iemand zou kunnen bevatten. Het was een Groter Wezen van het meest intense Licht dat onmogelijk kon bestaan. Het was God. Het eerste Wezen leidde me naar dit Licht en liet het me omhullen en opslokken. Ik werd één met Liefde maal een miljoen, miljard, triljoen voor eeuwig en altijd. We waren van hetzelfde gemaakt! Elk wezen dat ooit in de hele schepping had bestaan, maakte nu deel uit van dit grotere geheel dat God werd genoemd. Ik was één met hen allemaal, en toch was ik nog steeds Ray…almachtige, kleine oude ik!
Dit is wie je werkelijk bent’ donderde het Licht.
Let op het verschil tussen ‘Wie’ je werkelijk bent en ‘Wat’ je werkelijk bent. Het was heel belangrijk dat ik wist ‘Wie’ ik werkelijk ben.
Na een onbepaalde tijd van Nu-zijn, kreeg ik te horen dat ik terug moest gaan… dat het nog niet mijn tijd was. Ik vond dit nu goed… ik had een enorm Doel en een veel krachtiger reden om te bestaan. Ik kreeg een andere boodschap die heel belangrijk was… net zo belangrijk als wie ik werkelijk ben. Er werd mij verteld dat ik terug kon komen wanneer ik maar wilde. Ik heb geen idee wat dit nu betekent, maar dat was de andere Grote Boodschap!
Alles over het universum werd mij getoond waarom we hier allemaal zijn. Er werd mij getoond of gecommuniceerd waarom we de aarde naar eenheid en delen moeten brengen. Dat dit een tijd is van grote noodzaak voor ons om samen te komen als één en elkaar te helpen.
Ik (werd) getoond dat We GOD ZIJN EN GOD ERVAREN!
