Twee gedachten kwamen bij me op. De eerste was dat ik niet kon begrijpen waarom ik me nog steeds helemaal ontspannen en vredig voelde. Zou ik geen pijn, angst of paniek moeten voelen? Een stemmetje in mijn hoofd zei: ‘Nee.
De tweede gedachte was: “Moet ik niet mijn spijt inventariseren en een levensoverzicht maken? Weer zei de stem in mijn hoofd: “Niet nodig. Dat doe je al veel in de wereld.’ En dat was dat.
Maar zonder ego – en zonder leugens – kunnen we ons niet verbergen voor wat we gedaan hebben en spijt en schaamte voelen, vooral niet in de aanwezigheid van deze liefde en dit licht.
Sommige dingen in het leven die wij belangrijk vinden, lijken daar niet zo belangrijk te zijn. Maar sommige onbelangrijke dingen vanuit het materiële menselijke perspectief zijn spiritueel heel belangrijk.”
“Een voorbeeld van mijn levensterugblik was toen ik een klein kind was. We reisden met de auto en stopten ergens onderweg. Er was een rivier niet ver van de weg en mij werd gevraagd om wat water in een emmer uit die rivier te halen.
Ik ging de emmer vullen, maar op de terugweg voelde ik dat de emmer veel te zwaar voor me was. Ik besloot een deel van het water te legen om de emmer lichter te maken.
In plaats van het water daar te legen, zag ik een boom die alleen op een droog stuk land stond. Ik nam de moeite om naar die boom toe te gaan en leegde wat water aan de voet van de boom. Ik heb zelfs een paar seconden gewacht om er zeker van te zijn dat het water in de grond was gedrongen en geabsorbeerd.
In mijn levensoverzicht kreeg ik zo’n applaus en vreugde voor deze eenvoudige daad dat het ongelooflijk is. Het was alsof alle geesten in het universum vervuld waren van vreugde over deze simpele daad en me vertelden dat we trots op je waren.
Mijn moeder was er samen met de dokter en een verpleegster. Ik herinner me dat de dokter zei dat ik dood was. Ik stond boven alles en keek toe.
Mijn moeder zei dat ze blij was dat ik dood was. (Ik confronteerde haar hier ruim dertig jaar later mee en ze werd helemaal wit).
Ik ging toen een warme tunnel in die heel helder en gastvrij was, met iemand die op een stoel zat. Het was zo vredig en zo geweldig. Ik had geen pijn meer en ik kon rennen en ademen en ik vond het heerlijk. Deze ziel vertelde me dat ik terug moest gaan naar de aarde om anderen te onderwijzen. Ik wilde niet terug. Ik wilde blijven.
Voor een korte tijd had ik ook een visioen van de eeuwige stroom, waarin al het bestaande leven zich beweegt. Ik kon duidelijk zien dat deze stroom verschillende niveaus had, waartussen een kloof te zien was.
Er waren ongeveer tien niveaus en op de een of andere manier wist ik dat die niveaus niet hetzelfde waren, maar dat het in feite een gradatie was en dat het hoogste niveau het beste was.
In die stroom is alles wat is geweest en zal zijn. Het aardse leven is slechts een kortstondig uitstapje uit die stroom. Maar zelfs deze flikkering in relatie tot de eeuwigheid bepaalt op welk niveau, na de fysieke dood van het lichaam, de continuïteit van het leven van de mens zal worden voortgezet.
Dit overtuigde me er nog meer van dat ik stervende of dood was, omdat ik een levensherziening associeerde met dood en oordeel.
In deze recensie werd mij nooit ook maar één goede daad getoond die ik had verricht. Ik kreeg alleen dingen te zien die kwetsend waren voor anderen.
Het is moeilijk te begrijpen hoe ik in zo’n korte tijd zoveel van mijn leven kon zien, maar op de een of andere manier is het me gelukt. Toen de terugblik op mijn leven ten einde liep, hoorde ik in gedachten een kalme mannenstem. Hij sprak tot mij op een manier die vergelijkbaar was met een dokter die een patiënt informeert over de gevolgen van het niet onderhouden van de juiste gezondheidszorg, of een leraar die een leerling helpt begrijpen wat de gevolgen zijn van het overslaan van lessen of het niet afmaken van huiswerkopdrachten.
Ik geloofde dat dit de stem van God was. Hij stelde me drie vragen.
Zijn eerste vraag was: “Begrijp je wat er met je gebeurt? Ik dacht dat ik gestorven was en dat dit God was die tegen me sprak, dus antwoordde ik ‘ja’.
Zijn tweede vraag was: “Begrijp je de gevolgen van je zonden? Omdat ik alleen maar zag hoe ik anderen pijn deed en omdat ik geloofde dat dit God was die over mij oordeelde, antwoordde ik ‘ja’. Ik nam aan dat ik naar de hel zou worden gestuurd op basis van de levensbeoordeling.
De laatste vraag was: “Begrijpt u dat u eeuwig gescheiden zult zijn van uw kinderen? Ik was verbaasd toen ik dit hoorde, omdat ik me altijd afvroeg of we na onze dood echt herenigd worden met onze dierbaren.
Nu ik het antwoord wist, had ik het gevoel dat ik naar de hel ging. Toch wist ik dat ik naar de hemel had kunnen gaan en de eeuwigheid met mijn kinderen had kunnen doorbrengen. Ik wilde niets liever dan terugkeren naar het aardse rijk om weer bij hen te zijn. Ik voelde dat dat niet ging gebeuren. Dus met veel verdriet beantwoordde ik de vraag met ‘ja’.
Zodra ik officieel mijn lot had aanvaard, begon ik in een donkere leegte te vallen.
Ik kreeg te horen dat ik terug moest gaan en op de juiste manier moest leren liefhebben.
Tijdens mijn levensschouw kreeg ik twee grote levenspaden te zien met vele kleine vertakkingen.
Het ene pad was het leven dat ik net had beëindigd.
Het andere pad was waar ik mijn gaven en talenten gebruikte om anderen te helpen. Dit was iets waar ik me nooit eerder op had gericht.
Het wezen zinspeelde op het feit dat ik de vrije wil had om te beslissen wat voor soort leven ik leidde.
Mijn life review richtte zich niet op hoeveel f-bommen ik liet vallen, met hoeveel vrouwen ik naar bed ging, hoeveel ik dronk, mijn afkeer van religie, porno, geld, onzin of hoe ik me misschien als een kind gedroeg.
Het richtte zich niet echt op veel van wat we hier op aarde ‘slecht gedrag’ noemen.
In mijn geval lag de nadruk op interacties met mensen. We keken of ik mijn gaven en talenten gebruikte om mensen te helpen en hoe ik hen liet voelen tijdens die interacties. Ik kreeg te zien hoe we allemaal verbonden zijn – overal, iedereen, alles, en hoe we bedoeld zijn om elkaar te helpen vooruitgang te boeken in ons menselijk bestaan.
Ik kreeg te zien dat ons menselijk leven een collectieve beweging is, geen individuele prestatie.
