Het volgende moment beleefde ik mijn leven opnieuw. Ik bedoel mijn hele leven …

Ik bedoel mijn hele leven, elk stukje ervan, en het duurde niet lang. Toen ik de film ‘American Beauty’ zag, dacht ik dat de persoon die die slottoespraak schreef over wanneer je leven voor je ogen voorbijgaat, een bijna-doodervaring moet hebben gehad. Het is precies zo. Het duurt maar even, maar het gaat eindeloos door, waarbij sommige delen er meer uitspringen dan andere. Je zou het een ‘levensoverzicht’ kunnen noemen, maar het was diepgaander dan dat. Het was veelzijdig.

Dit waren de facetten. Ten eerste beleefde ik voorvallen uit mijn leven vanuit mijn eigen gezichtspunt, ten tweede vanuit het gezichtspunt van degene die bij me was en ten derde vanuit het gezichtspunt van een getuige, een soort toeschouwer, allemaal tegelijkertijd. Eén gebeurtenis die ik herbeleefde, raakte me diep.

Ik zat in groep acht en was met mijn vrienden op school bezig om hen te leiden in het verbaal mishandelen van een van onze andere vrienden. Het was wreed gedrag en ik was erdoor doordrenkt. Ik mocht mezelf zijn en die geheime kick ervaren die je krijgt als je slim gemeen tegen iemand bent.

Ik ervoer de bewondering, getint met angst, van de meisjes die met me meegingen en tenslotte ervoer ik ook de vernedering en pijn van degene die we kwelden. Ik kreeg haar niet alleen te zien, maar ook te ZIJN, inclusief haar ineengedoken naast de kluisjes, alleen en huilend, nadat de rest van ons was vertrokken.

Ik zat vol wroeging, eerst over wat ik had gedaan en daarna over het feit dat ik dood was en het niet meer goed kon maken. Mijn hoofd en mijn hart schreeuwden: “Het spijt me! Het spijt me zo, zo erg!”, toen ik een gegrinnik hoorde en een aanwezigheid bij me voelde in de duisternis.

De aanwezigheid toonde zich geamuseerd over mijn wanhoop en antwoordde, met hart en verstand, iets in de trant van: “Je was nog maar een kind, hoe slecht kun je zijn geweest? Samen met deze communicatie werd ik omarmd door liefde, een liefde die laag over laag van mededogen was. Het voelde als thuis, als binnenkomen uit de sneeuw bij een warm vuur, de geur van lekkere dingen die gekookt worden en het gelach van familie. En het was euforischer dan alles wat ik eerder had gevoeld of sindsdien heb gevoeld.

Toen herinnerde ik me dat ik wakker werd.

Verder lezen (bron)

Mijn NDE vond plaats toen ik een kind was. Ik herinnerde me dat ik op driejarige leeftijd was aangereden door een auto.

De persoon verzekerde me (niet verbaal, maar mentaal) dat het goed zou komen. Ik dacht gewoon ‘OK, ik ga er gewoon heen’.

Dit is waar wat ik nu weet dat een levensherziening is begonnen. Ik zag een foto van mezelf, maar dan minstens een paar jaar ouder. Toen nog een foto en nog een, totdat er uiteindelijk beelden of video’s zo snel aan me voorbij trokken dat het ongemakkelijk voelde. Het was bijna alsof ik de beelden of video’s aan het downloaden was terwijl ik ernaar keek.

Ik denk dat mijn ongemak werd opgemerkt, want de dingen vertraagden dramatisch, en dan een plotselinge pauze of stop. Ik keek nu naar een foto van een jonge man. Terwijl ik naar deze foto keek, werd ik getroffen door het besef dat ik naar mijn zoon keek. Ik kon niet geloven dat dit mijn zoon was.

Hier zat ik dan, drie jaar oud, naar een foto van mijn zoon te kijken. Uiteindelijk ging alles door, maar in een veel langzamer tempo. Ik zag zoveel onbekende mensen en plaatsen. Toen het helemaal stopte, kwam ik in een donkere grot of kamer terecht. Ik herinner me duidelijk dat ik het gevoel had dat ik daar niet hoorde te zijn, zoals een kind dat bij zijn ouders naar binnen is gelopen zich kan voelen.

…

De meeste mensen hebben een levensherziening nadat ze hun leven geleefd hebben, maar in mijn geval keek ik naar een leven dat ik nog niet geleefd had. Ik kreeg het complete leven te zien dat ik mogelijk zou leiden. Ik zeg mogelijk omdat we blijkbaar allemaal een vrije wil hebben, waardoor niet alleen mijn toekomst, maar die van iedereen vloeibaar en flexibel is.

Verder lezen (bron)