Toen ik in de bus stapte, zag ik alles in mijn leven, van groot tot iets kleins als mijn schoenen aantrekken. Ik zag elk klein detail, groot of klein, binnen een milliseconde.
Ik herzag mijn hele leven, het flitste voor mijn ogen (tijd bestond niet).
Alles wat ik ooit heb gedaan, werd in mijn hoofd afgespeeld en alles wat ik ooit iemand anders heb aangedaan, voelde ik – het heeft me erg meelevend en gevoelig gemaakt voor andere mensen en hoe ze door mij worden beïnvloed.
Ik was uit mijn lichaam en had een totaal bewustzijn. Ik kon 360 graden rond mijn lichaam zien en in elke richting. Ik kon elke plek tegelijkertijd zien.
Ik wist het meteen. Ik dacht aan mijn dochter en ik was bij haar thuis. Maar tegelijkertijd was ik hier in het ziekenhuis en keek ik naar mezelf. Ik keek naar een spoor van bezoekers rond het bed. Ze waren in paniek. Ik zag hoe een dame een lavendelkaars op de zijplank plaatste. Ze had het in de la verstopt voordat ik uit mijn coma kwam. (Ik vond het later)
Ik voelde liefde om me heen, als warme knusse armen om me heen. Toch had ik geen lichaam. Ik voelde, ik wist dat het OK was. Ik was geliefd en thuis. Er werd mij zoveel verteld en ook dat God gelijk was aan mij als aan alle mensen. Ik voelde niets anders dan vrede en liefde – echte vrede en liefde. Het was prachtig. Tijd bestond niet in die ruimte.
Ik wil graag benadrukken dat de dood een deur is naar een andere wereld. We kunnen niet besluiten om het geschenk van het leven dat God ons gaf te vernietigen, maar we kunnen alleen onze tijd afwachten totdat we tot ons oordeel worden geroepen. Ik vroeg God om me naar huis te brengen, naar zijn Koninkrijk, terwijl ik heel plechtig bad en huilde. Hij nam me een deel van de weg en stuurde me terug voor een ander doel.
Wees heel voorzichtig met waar je voor bidt – als je bidt voor geld, roem en fortuin zul je ze niet krijgen, maar als je bidt om deze wereld te verlaten, dan kan God je daarop aanspreken, zoals Hij bij mij deed.
Ook bestaat er niet zoiets als tijd in de volgende wereld, dus ik kan begrijpen hoe iemand zijn/haar hele leven voor zijn ogen kan zien voorbij flitsen – dit is hun oordeel.
Ik kreeg een prachtige goudkleurige stad te zien waar universiteiten van onderwijs actief waren. Ik voelde een machtig wezen, als God, aan mijn onmiddellijke zijde.
Het voelde alsof ik daar een uur of zo doorbracht, maar slechts acht minuten weg was, dood, op Aarde. Er werd mij verteld dat ik terug moest gaan, belangrijk werk moest doen en mijn eerder verspilde leven moest gebruiken om goed te doen voor anderen.
Wil je nog iets vragen voordat je teruggestuurd wordt?’ Ik antwoordde: “Ja, ik heb wat vragen.
Wat is tijd voor jou? Is het zoals wetenschappers als Einstein zeggen dat het is?’
Hij antwoordde: ‘Wij hier hebben geen tijd zoals jullie. Het bestaat niet. Hoe oud ben je?’ Mijn antwoord was: ’30 jaar. Toen zei hij: ‘Kijk nog eens naar beneden.’ Ik zag mijn moeder haar pasgeboren baby, ik dus, in bed leggen en naast haar stond een Indiase dokter. Dat alles was in de stad Basra in 1934 op 13 maart. Toen zag ik mijn hele leven voor mijn ogen voorbijtrekken. Hij zei: ‘Je zag net je eigen leven in minder dan een fractie van een seconde, wat voor jou 30 jaar was. Heb je nog iets om naar te informeren?’
Mijn levensherziening was niet meer dan ‘flitsen’ van miljoenen herinneringen, ogenschijnlijk met de snelheid van het licht, hoewel ik me herinner dat ik het vreemd vond dat terwijl ik de ervaring had, het niet was alsof ik een diavoorstelling zag, maar alsof ik daadwerkelijk aan elke gebeurtenis opnieuw deelnam. (Ik voelde de gevoelens weer.)
Ik dacht alleen maar en toen hoorden ze me en reageerden ze op me. We waren allemaal één.
Ik hoorde hun gedachten en zij hoorden de mijne.
Mij werd verteld: ‘Alles wat ooit was of zal zijn, is hier.
Ik was op een plek waar alle kennis bestond. Als ik iets wilde weten, was het hier dat ik het wist.
Alle mensen in het verleden en in de toekomst waren hier. Tijd bestond niet omdat alles op één plek was.
Toen kwamen er twee mannen naar me toe die me aan monniken deden denken, door de manier waarop ze eruit zagen en gekleed gingen. Ze gaven me op de een of andere manier de boodschap mee dat het nog wel even zou duren voordat er een beslissing zou worden genomen. Ze zouden me de uitkomst laten weten.
Toen kwamen deze vrouwen om me rond te leiden. Ze lieten me een grote ruimte zien die me aan een bibliotheek deed denken. Ze vertelden me dat dit een van de leergebieden was, waar mensen wachtten om te zien waar ze naartoe gestuurd zouden worden. Ik begreep dat ze zich aan het voorbereiden waren om terug naar de aarde te komen.
Ik heb geen idee hoe lang ik daar was, want ik had geen besef van tijd. Op een gegeven moment kwamen de monniken (ik noem ze zo) terug. Ze gaven me een boodschap dat het niet mijn tijd was om daar te zijn, maar als er niets veranderde zou ik daar op een toekomstige datum terugkomen, en een heleboel andere dingen, die ik me op dit moment niet kan herinneren.
