In die tijd had ik een ‘life review’.

Ik wou dat ik me er meer details van kon herinneren (ik zou gehypnotiseerd willen worden om te zien of ik er terug naartoe zou kunnen gaan).

Het was als een droom, maar iemand nam me mee naar een plek en herzag elk moment, elke seconde van mijn leven tot op dat moment.

Ik herinner me dat ik later verbaasd was dat ik in een paar seconden tien jaar kon zien, maar ik kon het. Ik kon elk goed en elk slecht ding zien en elke ervaring die ik ooit had gehad.

Ik denk dat er een soort wiel was (maar misschien heb ik dit ergens gelezen en heb ik het me verbeeld). Ik herinner me niet dat ik destijds iemand vertelde wat er met me gebeurde, omdat ik het niet zeker wist. Ik herinner me wel dat ik het gevoel had dat de tijd totaal anders was op de plek waar ik was.

Jaren later, toen ik voor het eerst van ‘bijna-dood’ ervaringen hoorde en erover begon te lezen, schreef iemand over ‘life-reviews’, en ik had zoiets van: ‘Wow, dat is precies wat er met mij is gebeurd!

Verder lezen (bron)

De tijd zelf werd plotseling oneindig en irrelevant.

Dit leek een natuurlijke progressie te zijn; er was een automatische terugblik op mijn hele leven – elke gebeurtenis die ik ooit heb meegemaakt, compleet met emoties (maar objectief bekeken) – die als een panoramische film voor en achteruit rolde.

Van geboorte tot dood, op een lineaire manier, waargenomen zonder verdriet of wroeging. Maar in “aardse tijd” duurde het (naar mijn beste schatting) maar een kwart seconde. Toch leek het alsof ik weken bezig was met het naspelen van mijn leven. Toen het eenmaal voltooid was, waren er een paar instructies die meer automatisch gingen, maar toen werd ik ondergedompeld in oneindige vrede; gelukzaligheid; extase. Onvoorstelbare liefde; begrip zo groot, krachtig; zo ontzagwekkend dat het menselijk onbegrijpelijk is.

Verder lezen (bron)