Ja, ik heb geleerd om niet om materiële dingen te geven. Relaties met mensen (familie en vrienden) zijn belangrijker. Ik ben erg nederig en zal mensen met respect behandelen. Vertrouw op God en behandel mensen ook met respect.
Ja, ik kreeg te zien dat het leven niet het vlees is. Het leven is de ervaring van de ziel.
De ziel is energie. Een energietrilling heeft zijn eigen unieke toon of melodie, maar ontvangt zijn bron van een Almacht. De Almacht is een Kosmisch Bewustzijn.
Ik voelde hoe elke ader, elk orgaan en elke cel in mijn lichaam zich vulde met vrede, mededogen, liefde en acceptatie terwijl ik samensmolt.
Het proces voelde als een eeuwigheid, maar een fractie van een seconde en ik was snel door naar de andere kant, een plek zonder einde of begin zover het oog reikte, het was het helderste witte licht dat een verhoogde ‘superliefde’ uitstraalde die verder ging dan wat ik net met de muur had ervaren.
Het licht was verbazingwekkend helder maar niet pijnlijk om naar te kijken, het licht was niet zomaar een licht, het was de kracht van liefde.
Ja, ik ben verlicht met de zin van het leven en de waarheid.
We moeten anderen meer liefhebben dan onszelf en deze keten van mensen optillen tot boven waar hij is.
We zijn allemaal met elkaar verbonden. Er zijn energieniveaus zoals röntgenstralen en radiogolven die het lichaam oppikt en die we nog niet wetenschappelijk hebben kunnen detecteren.
Ik was uit mijn lichaam en had een totaal bewustzijn. Ik kon 360 graden rond mijn lichaam zien en in elke richting. Ik kon elke plek tegelijkertijd zien.
Ik wist het meteen. Ik dacht aan mijn dochter en ik was bij haar thuis. Maar tegelijkertijd was ik hier in het ziekenhuis en keek ik naar mezelf. Ik keek naar een spoor van bezoekers rond het bed. Ze waren in paniek. Ik zag hoe een dame een lavendelkaars op de zijplank plaatste. Ze had het in de la verstopt voordat ik uit mijn coma kwam. (Ik vond het later)
Ik voelde liefde om me heen, als warme knusse armen om me heen. Toch had ik geen lichaam. Ik voelde, ik wist dat het OK was. Ik was geliefd en thuis. Er werd mij zoveel verteld en ook dat God gelijk was aan mij als aan alle mensen. Ik voelde niets anders dan vrede en liefde – echte vrede en liefde. Het was prachtig. Tijd bestond niet in die ruimte.
Ja, laatst was ik op een kaarsenfeest. De vriendin van mijn moeder was daar. Ze verloor haar man en dochter binnen twee jaar. Ik was bij de wake van haar dochter en iedereen stopte geld in zijn envelop.
Die avond had ik geen geld, dus ik dacht dat ik haar gewoon iets zou schrijven. Ik voelde me hierdoor goedkoop. Ik dacht dat ze me goedkoop zou vinden.
Maanden gingen voorbij en ik zag haar op een kaarsenfeest. Ze vroeg: “Kan ik met je praten?”. Ik zei ‘Natuurlijk’. Ze begon te huilen. In de brief had ik haar verteld ‘Ik ben in de hemel geweest en geloof me, ze is op een betere plek dan wij. Ze is de hele tijd bij je. Ze omhelsde me en vertelde me dat ze mijn goedkope kaartje leest als ze verdrietig is. Ze vroeg “Is ze echt op een betere plek?” terwijl ze me omhelsde. Ik zei ‘Ja, geloof me’. Ik voelde me zo goed om haar gelukkig te maken.
Het gevoel dat uit deze energie kwam was pure onvoorwaardelijke liefde. Het ging verder dan menselijke liefde.
Voor mijn ogen verschenen alle profeten van de religieuze leer – christendom, islam, jodendom, enz. In het midden was een helder licht in de vorm van een mens.
Het sprak tegen me en zei dat het God was. Ik geloofde het eerst niet (wie zou dat willen), ik vroeg ‘het’ ‘Wie ben jij?’. En ‘het’ antwoordde terug en zei: “Ik ben net als jij, eenzaam, niet gewild, verdrietig.
Ik heb ontelbare leden van mensen op deze planeet gezet, ik heb deze planeten uit eigen kunnen geschapen, ik heb profeten geschapen om mijn bestaan uit te leggen, maar toch ontkennen deze mensen die ik heb gezet mijn bestaan. Zij geloven in anderen die geen bestaan hebben.’ Ik vroeg ‘het’ ‘Waarom heb je ze geen kansen gegeven?’ Met zo’n kalm antwoord zei ‘het’ tegen mij: ‘Arifur, heb jij je niet alleen en niet gewenst gevoeld? Heb je het niet opgegeven omdat je begrijpt dat mensen je bestaan niet zullen geloven, dus ik weet zeker dat wanneer je terugkeert, en wanneer je over dit moment spreekt, wie je ook spreekt het niet zal geloven. Laat ze geloven wat ze willen, want het enige wat ik vraag is dat ze het feit accepteren dat er een andere God bestaat. En alleen al van dat geloof zal ik gelukkig zijn.’
Waarom ik?” zei ik.
‘Het’ zei tegen me met een droevig antwoord, ‘Jij bent de enige die ik sterk genoeg heb gevonden om met deze pijn om te gaan. Jij deelt dezelfde gevoelens die ik heb gevoeld, het gevoel van eenzaamheid, het gevoel niet opgemerkt te worden, daarom heb ik jou gekozen. Vanaf hier zul je dit moment nooit meer vergeten, en anderen zullen nooit de ware betekenis van het leven beseffen, alleen jij zult het leven begrijpen en alleen jij kunt mijn bestaan vasthouden.’
‘Welk bewijs heb ik van je bestaan, ik ben bewusteloos. Misschien is dit allemaal een illusie?’ vroeg ik ‘het’.
‘Misschien, heel misschien besta ik niet en is dit een illusie, maar welk bewijs heb je daarvoor. Je bent niet bewusteloos, je bent dood. Maar je hebt een tweede kans, ik laat je leven. Maar eerst wil ik zeggen dat het me echt spijt voor de pijn die ik heb veroorzaakt, Valerie, Kelvin, jullie ouders, Val’s en Kelvin’s ouders. Ze zijn allemaal veilig. Ze zijn bij mij in de hemel.
Ik huilde heel hard.
En toen het ‘het’ voor mij echt bekend stond als God, was ik overtuigd genoeg.
God vroeg me ‘Waarom huil je?
Ik antwoordde: “Ik ben blij dat het goed met ze gaat. Dank U”.
En toen zei GOD plotseling iets dat me tot op de dag van vandaag aan het denken zet.
“Wil je Valerie en Kelvin zien?
Ik heb niet geantwoord.
En dus zei hij: ‘Ook al wil je niet spreken, ik voel dat je hart me zegt dat je ze heel graag wilt zien. Geloof in mij, geloof in mijn bestaan.’
(Plotseling werd ik opgezogen door deze tunnel. In een oogwenk zat ik in een vliegtuig. Ik zat op een stoel in het midden en links van me zat Kelvin en rechts van me zat Valerie. Kelvin glimlachte naar me en Valerie pakte mijn hand.
Kelvin keek me aan en zei: “Het is goed, alles komt goed. Dit is echt Arifur, ik ben echt. Geef niet op, je zult sterker zijn dan wie dan ook op deze planeet. Geloof in God, Zijn bestaan is echt.’
*BOOM*.
Het vliegtuig maakte een hoek en begon naar beneden te gaan, Valerie pakte mijn hand en zei tegen me: “Wees niet bang, je bent veilig, je bent vrij, geloof. Er is iemand daarbuiten en dat meisje deelt dezelfde pijn die jij deelt, dus klamp je niet aan mij vast, ga verder, leef en adem en je zult haar uiteindelijk ontmoeten. Ik… jij Arifur.’
Toen het vliegtuig begon te dalen sloot ik mijn ogen en alles werd zwart. Ik had nog steeds het gevoel dat ik bestond. Ik opende mijn ogen en daar was ik, in het ziekenhuis. Ik bewoog een beetje en iedereen (dokters, etc.) keek me geschokt aan, alsof ze net een spook hadden gezien. Alles leek voor mij net een nare droom, maar in werkelijkheid was het echt. Ik had zojuist de werkelijke betekenis van mijn leven ervaren.
