Ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen of ben je je ervan bewust geworden? **Ja Moeder, grootmoeder, hond genaamd Diamond**
Ja Moeder, grootmoeder, hond genaamd Diamond
Dieren
Hannah S Probable NDE 6486 – Wat veranderde er in je leven na je ervaring? Dat we bestaan in een raster van leven, allemaal met elkaar verbonden. Je
Wat veranderde er in je leven na je ervaring? Dat we bestaan in een raster van leven, allemaal met elkaar verbonden. Je kunt een menselijke vorm hebben of geen menselijke vorm. Het is allemaal goed.
Matige veranderingen in mijn leven Ik probeer een meer zorgzaam en meelevend persoon te worden. Ik heb veel gelezen over de geschiedenis van het menselijk ras om te proberen die te begrijpen.
Ik hoop en geloof dat onze levensenergie in een bepaalde vorm doorgaat als we dit lichaam verlaten en ik hoop en geloof dat ditzelfde principe ook geldt voor dieren en andere levende wezens.
De informatie die ik meenam van mijn bezoek aan de Gouden Piramide (hoe gek het ook klinkt) is dat we bestaan in een raster van leven, allemaal met elkaar verbonden. Je kunt een menselijke vorm hebben of geen menselijke vorm. Het is allemaal goed.
Tracey J Possible Pet Dog NDE 31920 – In april 2005 was mijn vader zeventig jaar oud en leed hij aan kanker aan het einde van zijn leven. Hij viel plotseling
In april 2005 was mijn vader zeventig jaar oud en leed hij aan kanker aan het einde van zijn leven. Hij viel plotseling flauw in zijn achtertuin toen hij in het voorjaar in de tuin aan het werk was. Hij werd bewusteloos met spoed naar het ziekenhuis gebracht en we kwamen erachter dat hij sepsis (toxische shock) had ontwikkeld door een vergevorderde longontsteking. Hij had geen tekenen van longontsteking vertoond en we hadden geen idee dat hij het had. Mijn vader raakte op 9 april 2005 in coma. Er werd ons verteld dat hij het vrijwel zeker niet zou overleven. Paus Johannes Paulus II was net een paar weken eerder overleden aan sepsis, dus de term was erg bekend in de media en we hadden echt het gevoel dat mijn vader zou overlijden. We brachten onze dagen met hem door op de IC en baden voor hem.
Tien dagen later, met Pasen, werd mijn vader wakker en maakte wat rudimentaire geluiden, die grappig waren omdat hij klonk als een koe die ‘loeide’. Hij kon ongeveer vierentwintig uur niet praten, maar we waren nog steeds dolgelukkig. Toen hij begon te praten, wilde hij weten wie hem uit Bronte had teruggebracht. Hij zei dat hij in Bronte was geweest, een stadje ongeveer twintig minuten van het ziekenhuis vandaan, waar zijn vader als jongen had gewoond. Mijn vader was onvermurwbaar en zei dat hij naar Bronte was gevlogen en alle ‘plaatsen’ uit zijn vaders jeugd had bezocht, met zijn vader aan zijn zijde. Hij zei dat ze veel tijd hadden doorgebracht met het spelen met de hond van zijn vaders jeugd in Bronte. Mijn vader herinnerde zich dat hij naar het ziekenhuis ging, maar dat zijn vader hem had opgehaald voor de reis naar Bronte omdat hij moeite had om in slaap te vallen tijdens zijn eerste nacht op de IC (dit is niet logisch, want mijn vader was de hele tijd comateus op de IC). Mijn vader was erg boos dat hij weer in het ziekenhuis lag toen hij wakker werd en hij begreep niet waarom we allemaal zo blij waren om hem daar in bed te zien liggen.
Daarom vraag ik me altijd af wat er echt met mijn vader is gebeurd tijdens de comateuze periode. Destijds nam ik aan dat hij hallucineerde tijdens de coma en dat zijn geest afdwaalde. Nu heb ik meer gelezen over NDE’s en ik vraag me af of dit is wat er met hem is gebeurd. Maanden daarna geloofde hij nog steeds dat hij echt naar Bronte was gereisd, en hij geloofde geen moment dat hij die hele tijd in het ziekenhuis lag.
Mijn vader leefde tot kerstavond. Hij overleed op 24 december 2005. De laatste woorden die ik tegen hem zei waren ‘Vlieg naar huis’.
Het is interessant dat zijn overlijden wordt geassocieerd met Kerstmis (Jezus) en zijn ‘wederopstanding’ met Pasen. Pasen is nu mijn favoriete feestdag omdat ik het associeer met wedergeboorte en mijn vader die terugkomt uit zijn coma.
Fast forward naar mijn ADC: Het is nu 2011. Ik heb een zes maanden oude puppy die mijn vader natuurlijk nog nooit heeft ontmoet. De puppy is vorige week gecastreerd en kreeg complicaties tijdens de operatie. Hij had even een hartstilstand maar werd weer tot leven gewekt. Ik heb hem onlangs mee naar huis genomen met de ‘kegel’ om en ik mag hem niet veel laten doen vanwege zijn hechtingen en de operatie. De dag dat ik hem thuisbracht, was hij erg sloom en weg van alle medicatie. Hij begon te janken en keek naar een lade waar ik zijn borstel bewaarde. Ik opende de lade om hem te borstelen. In de lade lag een foto van mijn vader, ondersteboven, die ik een paar dagen geleden in de lade had gelegd met de bedoeling om er ooit een album van te maken. De hond is meestal gek op zijn borstel. Hij snuffelde in de lade, zijn staart kwispelde als een gek en toen trok hij de foto er heel voorzichtig uit en droeg hem voorzichtig in zijn bek. Hij legde hem in zijn bench.
Hij heeft nog nooit papier gedragen zonder het kapot te kauwen (hij houdt absoluut van papier eten). Dit was zo vreemd. Hij kan niet in de bench omdat zijn kegel te groot is, maar hij heeft de foto in de bench op zijn kussen gelegd, net binnen het deurtje, en is toen op de grond gaan slapen.
Vandaag is het Pasen en natuurlijk denk ik dan altijd aan mijn vader die uit de coma ontwaakt. Ik wilde hem gaan bezoeken op de begraafplaats, maar ik wilde de hond niet alleen thuis laten met zijn kegel om en hij is nog steeds herstellende van de bijna-dood chirurgische ervaring. Ik besloot de hond in zijn gloednieuwe autotuigje te doen en hem gewoon in de auto te houden op de begraafplaats, dus nam ik hem mee. De parkeerplaats is ruim tien minuten lopen van waar mijn vader is. Ik besloot de hond even uit te laten om zichzelf te ontlasten aan de kant van de straat bij de ingang van de begraafplaats, en hem daarna in de auto te laten omdat hij toch al zo suf was. Hij sprong uit de auto en rende absoluut weg. Ik was doodsbang vanwege het lokale verkeer en een diep ravijn in de buurt. Ik kon niet zien welke kant hij opging en ik wist zeker dat hij het ravijn in ging. Ik wist dat de steile klim en het koude Canadese water hem zouden doden. Ik heb bijna een uur naar mijn hond gezocht en zelfs andere mensen op de begraafplaats gevraagd of ze hem gezien hadden. Ik was buiten mezelf van tranen toen ik besloot dat het donker werd en ik mijn kinderen moest gaan halen om me te helpen zoeken. Op weg naar de begraafplaats besloot ik snel naar het graf van mijn vader te lopen en hem om hulp te vragen bij het vinden van onze pup. Ik kon mijn ogen niet geloven dat de puppy hijgend op het graf van mijn vader lag, met een enorme puppygrijns en veel voldoening. Hij wist dat mijn vader daar lag, ook al had hij mijn vader nog nooit ontmoet of was hij nog nooit naar die begraafplaats geweest.
Ik geloof dat mijn hond tijdens de ‘flat line’-momenten tijdens de operatie mijn vader moet hebben gezien.
Niets anders verklaart waarom hij papa’s foto in de kist stopte, of waarom hij zich naar papa’s graf haastte terwijl hij de betekenis ervan niet kon begrijpen.
Ik zie het nu allemaal voor me en realiseer me dat papa met de hond van zijn vader had gespeeld tijdens zijn eigen bijna-dood moment, in zijn coma.
Filiesha L Probable NDE 2821 – Heb je tijdens je ervaring speciale kennis of informatie opgedaan over je doel? Ja, ik kijk veel anders tegen mensen aan
Heb je tijdens je ervaring speciale kennis of informatie opgedaan over je doel? Ja, ik kijk veel anders tegen mensen aan. Ik voel me ook een beetje een buitenstaander en raak niet zo opgewonden van de sociale ervaringen.
Ja We moeten mededogen, liefde en vergevingsgezindheid tegenover elkaar leren.
We zijn allemaal thuis nodig, niemand van ons mag verloren gaan. Ik moest terugkomen voor ‘TRUTH’. Angst mag je leven niet beheersen. We zijn niet alleen. We hebben ons lot in eigen handen. Onze gedachten en gebeden zijn heel krachtig en onze waarneming wordt onze werkelijkheid. Het leven is een onbegrijpelijk geschenk.
Zijn je relaties specifiek veranderd door je ervaring?
Ja, ik kijk veel anders tegen mensen aan. Ik voel me ook een beetje een buitenstaander en raak niet zo opgewonden van sociale ervaringen.
Ik geef minder om wat mensen van me denken en meer om welke boodschap ze moeten horen. Ik heb niet echt veel ‘relaties’ meer met mensen.
Ik geniet van de natuur en mijn eenzaamheid. Natuurlijk werk ik eraan om mijn leven in balans te houden. Ik kan ook veel beter het geluk en verdriet van mensen voelen. Ik huil heel gemakkelijk en voel de pijn en het verdriet van anderen. Ik ben vooral gevoelig voor dieren en vind het heerlijk om bij hen in de buurt te zijn.
Kent M NDE 2788 – Heb je tijdens je ervaring speciale kennis of informatie opgedaan over je doel? Ja Het enige dat telt is hoe jouw acties
Heb je tijdens je ervaring speciale kennis of informatie opgedaan over je doel? Ja Het enige dat telt is hoe jouw acties of woorden een ander laten voelen.
Ja Het enige dat telt is hoe jouw daden of woorden een ander laten voelen. Iemand doden is iemand beroven van zijn beslissing om te leven of te sterven – die beslissing is heilig, zelfs voor een dier.
Ray K NDE 2045/776 – Ik stond voor een soort gigantische gouden poort… het deed me denken aan een altaar in de katholieke kerk.
Ik stond voor een soort gigantische gouden poort… het deed me denken aan een altaar in de katholieke kerk.
Er was een soort mist of iets dergelijks die elk gevoel van afstand vertroebelde, maar mijn hond Skippy was er wel. Skippy was enkele jaren eerder gestorven en was de enige ‘persoon’ waarmee ik een echte familieband had die dood was.
Ik was overweldigd door vreugde en liefde en omhelsde mijn hond met mijn geest. Hoewel ik me niet kan herinneren dat Skippy iets tegen me zei, waren we zo blij om weer samen te zijn!
JR M NDE 149 – Ik merkte ook dieren en andere zielen om me heen op, zoals een boze buschauffeur in Seattle, een vrouw die een vervelend
Ik merkte ook dieren en andere zielen om me heen op, zoals een boze buschauffeur in Seattle, een vrouw die een vervelende spin doodde in Ripley, WV, een insect dat een trein raakte in Oklahoma. Al deze gevoelens werden in een fractie van een seconde gevoeld en leken een eeuwigheid te duren. Ik voelde liefde, haat, hongersnood, ontzag, vernietiging, revolutie, zorgzaamheid, hoop en een spervuur aan andere gevoelens. Wat zo grappig was, is dat ik me het doel van dit alles realiseerde. Ik begreep de betekenis van hongersnood, het doel van opsluiting, de glorie van kansen.
Waarom stopt God het geweld niet? Omdat God er in de eerste plaats niet mee begonnen is. Toen God ons naar zijn evenbeeld schiep, gaf hij ons letterlijk de macht om ons eigen lot te kiezen, maar niet dat van anderen. Ik denk dat toen God de mens schiep, hij dat deed uit een verlangen om de werken die Hij de aarde schonk met anderen te delen. Gods schepping van een bloem, of het Sequoia-bos, of een zoemende vogel, kleine wonderen die zich ontvouwen tot meesterplannen die draaien om nooit eindigende cycli van zelfvernieuwing.
Ik denk dat de wereld waarin we nu leven alleen door ons is geschapen. Ja, wij kozen voor alle pijn, al het geweld, al de pijn en het lijden. We kozen ook voor de beloning voor onze offers, de liefde en zorg, de glimlach van onze geliefden, de geur van rozen, de aanraking van een ander, de vrijheid om vrij te zijn, de wijsheid om vooruit te kijken en het fail/safe systeem zodat we niet in de war zouden raken door dit alles. Ik geloof dat God onze mentor, leraar en gids is. Hij houdt van ons en wil ons zien groeien.
Alexa H NDE 76 – ALLES wat ik ooit dacht, deed, zei, haatte, hielp, niet hielp, had moeten helpen werd voor mij, de menigte van honderden
ALLES wat ik ooit dacht, deed, zei, haatte, hielp, niet hielp, had moeten helpen werd voor mij, de menigte van honderden en iedereen als een film getoond.
Hoe gemeen ik tegen mensen was geweest, hoe ik ze had kunnen helpen, hoe gemeen ik (onbedoeld ook) tegen dieren was geweest! Ja! Zelfs de dieren hadden gevoelens gehad. Het was verschrikkelijk.
Ik viel van schaamte op mijn gezicht. Ik zag hoe mijn handelen, of niet handelen, een effect had op andere mensen en hun levens. Pas toen begreep ik hoe elke kleine beslissing of keuze de wereld beïnvloedt.
Het gevoel dat ik mijn Redder in de steek liet was te echt. Vreemd genoeg voelde ik zelfs tijdens deze verschrikking een medeleven, een acceptatie van mijn beperkingen door Jezus en de menigte Anderen.
Alexa H NDE 76 – Zij wachtten, net als ik; niemand sprak in de menigte, niemand sprak tegen mij.
Zij wachtten, net als ik; niemand sprak in de menigte, niemand sprak tegen mij.
Omdat er een Entiteit was verschenen. Nadat hij was verschenen, begon mijn Life Review. Mij werd duidelijk gemaakt dat dit het was. Dit was verschrikkelijk.
ALLES wat ik ooit dacht, deed, zei, haatte, hielp, niet hielp, had moeten helpen werd voor mij, de menigte van honderden en iedereen als een film getoond.
Hoe gemeen ik tegen mensen was geweest, hoe ik ze had kunnen helpen, hoe gemeen ik (onbedoeld ook) tegen dieren was geweest! Ja! Zelfs de dieren hadden gevoelens gehad. Het was verschrikkelijk. Ik viel op mijn gezicht van schaamte. Ik zag hoe mijn handelen, of niet handelen, een effect had op andere mensen en hun levens.
Pas toen begreep ik hoe elke kleine beslissing of keuze de wereld beïnvloedt.
Het gevoel dat ik mijn Redder in de steek liet was te echt. Vreemd genoeg voelde ik zelfs tijdens deze verschrikking een medeleven, een acceptatie van mijn beperkingen door Jezus en de menigte Anderen.
Tijdens deze Terugblik was het Kwade wezen er….
…
Ik ben gezegend.